Poplątana
Alma.
Nie rękoma.
A mogę łokciem?
Nie żartuj sobie.
Czyli to ja żartuję?
Mam poruszyć kluczyki siłą umysłu?
Nie! Umysłem?
Twój umysł to pestka.
- Dzięki, tato. - Nie...
Nie tylko twój.
Każdego.
A teraz...
rusz te kluczyki.
To proste. Dasz radę.
Widzisz to? Alma.
To woda.
Jasne?
To woda. Dasz radę. To proste.
Woda.
Nie wiem, czego ode mnie oczekujesz.
Nie jestem Jedi.
Może jestem księżniczką z tymi kokami.
Księżniczka Leia?
Ona była Jedi.
To dlaczego nosiła złote bikini?
Była zniewolona.
Czyli żadna z niej super Jedi.
Świadomie uwolnij się z linearnego czasu,
a potem przenieś się w czasie do czasu, gdy kluczy tam nie było,
a wtedy kluczyki się poruszą. To takie proste.
Jasne.
- Właśnie tak. - Cześć, stokrotko.
Widziałaś księżyc?
Ekstra wygląda.
Idź zobaczyć. Przewietrz się.
Widzisz? Stokrotko?
Dobra!
Czyli będę zręcznie manipulować czasem.
Trzeba było tak od razu. To takie proste.
Tylko spróbuj.
Dobra.
Ale nie próbuj próbować.
Raczej...
Spróbuj nie próbować.
Almo.
Przestań się gapić na kluczyki.
Zadałam ci pytanie.
Udało mi się?
Oczywiście.
Spójrz na moje rzeczy.
Chyba nie do końca są twoje.
Raczej nasze.
Gdy umrzesz, staną się moje.
Dziękuję ci
za przetrzymanie moich rzeczy tyle lat,
ale nie martw się, dam już sobie radę.
Pa.
Naruszasz moją prywatność,
gdy bierzesz moje rzeczy bez pytania.
Wybacz, że wzięłam rzeczy, których nie używałaś
ani na które nie miałaś pomysłu.
To okropne przeprosiny.
Nie przyjmuję ich.
Przestań grać w tę głupią grę.
Zostaw!
Rozwalasz mój system.
Jaki system?
Co robisz z tymi rzeczami?
Próbuję dociec, co się stało z tatą.
Bo mi nie powiesz.
Wszystko ci powiedziałam.
Wiesz, że nie wszystko.
Przydałaby ci się wizyta.
U psychiatry.
Za kilka dni mam kolejną wizytę u lekarza.
Wszystko dokładnie sprawdzę.
Bez obaw.
- To wizyta u ortopedy. - Tak.
Przeżyłaś wielką traumę.
Zachowujesz się dziwniej niż zwykle.
Zwykle zachowujesz się dziwnie, ale od wypadku
zachowujesz się jeszcze dziwniej niż zwykle.
W porządku.
Co powiesz na to?
Pójdę się przebadać,
jeśli pozwolisz mi zachować te rzeczy.
Dobrze.
I co myślisz?
W dechę.
Dwadzieścia dwa. Tego chcesz, co?
Tak, dwadzieścia dwa!
Tego właśnie chciałam. Vegas, nadciągamy.
Nie patrz.
Znowu to samo.
Zabawiają się.
Masz silny związek z Alamo?
Nic o tym nie wiem.
Fort jest uznawany za dobro narodowe,
ale europejscy osadnicy chcący oddzielić się od Meksyku,
bo Meksykanie nie pozwalali im mieć niewolników,
walczyli i ginęli tu za swoją wolność.
Żeby mieć niewolników.
Chyba nie o to im chodziło,
- gdy miałaś „pamiętać o Alamo”. - Nie.
Chcą, żebyś pamiętał to, czego uczą w szkole,
czyli że Meksykanie są źli
i chcą zabrać Teksas prawowitym właścicielom.
Prawowitym? Stary, o kim my mówimy?
- Dobra. - O Kaddo,
Komanczach, Apaczach?
BAR ULICZNY ALEXANDER
To obłęd, jak szybko ekonomia niszczy etykę.
Zwycięzcy sięgają po władzę
i przekręcają historię o chciwości w opowieść
o systemowym rasizmie wobec Meksykanów.
Jako że często biorą mnie za Meksykanina,
pośrednio czuję twój ból.
O co chodzi?
Co to za akcja ze ślubem?
Mogłabyś powiedzieć mamie, żeby dała mi spokój.
A co to ma wspólnego ze ślubem?
Jeśli tego nie załatwimy,
będę o tym psioczyć na twoim weselu. I wszystko jasne.
Dobra, chodźmy.
Może choć jedna margarita? Skoro tu jesteśmy.
- Coś podać? - Tak.
Ja poproszę placek frito wege.
Żartujesz? Gdzie go widzisz?
Tu jest nowe menu.
Ja też poproszę.
A ja poproszę margaritę cadillac.
A dla ciebie?
Ja poproszę...
margaritę.
Świetnie! Ja stawiam.
Dzięki, Reed!
Nie musiałeś tego robić.
Skoczę do toalety.
Bez obaw, następnym razem ja stawiam.
A co powiesz na to?
Zjemy ten placek na spółkę.
Na spółkę?
Jak prawdziwi plackożercy?
- Plackożercy? - Plackożercy!
Coś potrzeba?
Nie, przyszłam przeprosić,
że ci nie odpisałam.
Ale pewnie już wiesz dlaczego.
Jestem zaręczona.
Tamtego wieczoru to była wielka pijacka pomyłka.
Bardzo mi przykro.
Nie przejmuj się.
Dla wielu dziewczyn jestem wielką pijacką pomyłką.
Przepraszam.
Spoko.
Dzięki.
Fajnie, że masz luz.
Cześć, Sam.
Co tu robisz?
A co tu się dzieje?
Bzykałaś się z barmanem?
Boże, bzykałaś się z nim?
- Bzykałaś się z barmanem? - Cicho...
Obiecaj mi, że nikomu nie powiesz, zwłaszcza Almie.
Nie mogę okłamać Almy.
A wie, że z tobą zerwała?
Nie mogę jej okłamać na inne tematy.
Zrobimy tak.
Obiecuję, że nie powiem Almie, że z tobą zerwała,
a potem zapomniała, że to zrobiła,
co, swoją drogą, niecnie wykorzystujesz.
W zamian ty zapomnisz o wszystkim,
co poprawnie wydedukowałeś.
Da się zrobić.
Dobrze.
Nie wiedziałem, że lubisz blackjacka.
Nie lubię, w tym cały problem.
Co?
Rozumiem. Czasami
fajnie zrobić coś, czego normalnie nie robisz.
Na przykład w pracy lubię oglądać strony o sporcie.
Ale czasem oglądam zdjęcia ptaków.
Potrafią latać, bo mają dobre serca,
które pompują sporo krwi.
Lubię myśleć,
że dobre serce daje ci siłę.
- Coś w tym stylu? - W pewnym sensie.
Tylko na odwrót.
W porządku.
Chyba rozumiem.
Becco, pamiętasz kłótnię rodziców jakiś tydzień
przed śmiercią taty?
Nie wiem, a ty?
Na odwrót, bo zwykle
oglądasz ptaki online, aż nagle odkrywasz,
- że kręcą cię wyniki meczów. - Nie.
Kłócili się. Pamiętam, że było późno.
Może tak.
Tata był dobry w późnych powrotach do domu,
a mama w rozkręcaniu awantur.
Na odwrót, bo myślisz, że dobre serce czyni cię słabą.
Lubię grać w blackjacka, bo to proste, monotonne i bezmyślne.
Rozumiem.
Poszukam Sama, bo łatwiej się z nim gada.
Miło się gawędziło, Almo.
Longhorns.
Do boju!
Co mama od ciebie chciała?
Wysyłała mnie do psychiatry.
A zapłaci?
Pewnie tak.
No to dlaczego nie?
Bo nie chcę iść.
Jasne, ale co to szkodzi?
Nic ci nie jest, prawda?
A ona się martwi.
Jeśli pójdziesz,
będzie wiedzieć, że wszystko gra, i da ci spokój.
Tak, ale nie chcę iść.
To nie idź.
Miejmy to już za sobą.
Fajnie, że mogłam pomóc.
CENTRUM ZDROWIA
Czym jest poczytalność?
Życiem w betonowych pudełkach
z kablami i rurami? Czy może tym,
że musimy płacić za jedzenie, wodę, ziemię,
opiekę zdrowotną, opiekę nad dziećmi, rozrywkę,
a każda sfera życia została skomercjalizowana?
Zabrana nam,
a potem odsprzedana.
Może o tym porozmawiamy.
- Porusza pani ciekawe kwestie. - Tak!
Blackjack.
Pacjenci, którzy cierpią na stres pourazowy,
często używają rekwizytu,
żeby nabrać dystansu do świata.
W ten sposób zajmują swój umysł
i odwracają od siebie uwagę.
Może używasz tej gry, aby stworzyć dystans między sobą
a tym, co postrzegasz jako wrogi świat?
Może.
Pa.
Dzięki.
I jak było?
Dała ci receptę?
Tak, coś na alergię.
Alergię?
Tak, mogą powodować bóle głowy.
Bóle głowy?
Tak, od alergii. Mamo, ogarnij się.
- Co? Ja... - Było ekstra.
Możemy wrzucić na luz, zaufać, że wszystko gra,
i dać mi święty spokój.
Kto pierwszy przy samochodzie.
Dalej, guzdrało.
NEKROLOGI FARNAZ LAKHANI, 28 LAT
Co czytasz?
Przestań się tak zakradać.
Dlatego ludzie nie znoszą duchów.
Nekrolog Farnaz. Dlaczego na to patrzysz?
Ma dużą rodzinę. Myślisz, że wśród nich jest podejrzany?
Dlaczego jej rodzina miałaby chcieć nas zabić?
Nie wiem.
Może dlatego, że miałeś z nią romans?
Ależ nie. Była studentką. Pracowała jako moja asystentka.
Kochałeś ją.
Nie... my nigdy...
Kochałem twoją matkę,
a Farnaz miała chłopaka.
Miała chłopaka?
Nie wiesz nic o morderstwach?
To zawsze sprawka chłopaka.
Może coś mu odbiło
i zepchnął was z drogi w przypływie zazdrości.
Nie sądzę. Był na to za tępy.
Pamiętasz, jak miał na imię?
Nie wiem. Harold, Gerald, Darrold.
Darrold?
Twierdzisz, że miał na imię Darrold?
Nie...
- To nie jest imię. - Nie pamiętam.
Mówiłem na niego Chude Ręce.
Mówiłeś tak przy Farnaz?
Tak, lubiła to.
Miał bardzo chude ręce w porównaniu do reszty ciała.
Byłeś w niej zakochany po uszy.
Podążasz fałszywym tropem.
Zabito nas z powodu naszych badań.
Odkrywaliśmy aspekty czasu, które na zawsze zmieniłyby życie ludzi.
Witam.
Ojciec Miguel kazał ci przynieść ciasteczka.
Co? Dlaczego?
W podzięce za to, że poszłaś do lekarza.
Martwiłam się o ciebie, a teraz martwię się mniej.
To pozytywne wzmocnienie.
To dla ciebie nowość, co?
Gdzie się podziewał ten ksiądz całe moje życie?
Co porabiasz?
W zasadzie...
Nic takiego.
Świetnie. A więc ci nie przeszkadzam.
Napijemy się herbatki? Wstawię wodę.
Nie.
Ja się tym zajmę.
Ty sobie odpocznij.
I niczego nie dotykaj.
Wiszą nie po kolei?
Nie. Tak ma być.
A zatem...
Pokłóciliście się z tatą tuż przed wypadkiem?
- Bo o ile dobrze pamiętam... - Nie było żadnej kłótni.
Jasne.
Pijesz ten wrzątek duszkiem.
Muszę już lecieć.
Świetnie. Dzięki, że wpadłaś.
Dobranoc, míja.
Dobranoc.
Boże!
Jesteś goła.
- Jesteś goła! - Nie!
Jesteś goła!
Lubię patrzeć na golasów.
Co? Mateo, nie.
Nie rozbieraj się.
Ja też chcę być goły.
Nie. Jak się rozbierzecie, będzie jeszcze gorzej.
To niesprawiedliwe.
Mogę być goła, bo jestem dorosła.
Dlaczego masz tam tyle włosów?
To naturalne.
Moja mama nie ma tam włosów.
Przypuszczam, że czuje ogromną presję,
by dostosować ciało do wzorców piękna,
które są perwersyjne i dominujące.
Wiesz, Cassie... kobiety...
Kobiety muszą zrozumieć swoją moc.
Co ty wyprawiasz?
- To się czasem zdarza. - Co takiego?
Nagła zmiana miejsc.
Nie przeszkadzam?
Co tu się dzieje?
Może łatwiej będzie pracować z twoją świadomością w czasie snu.
To sen? Dzięki Bogu.
Możesz mi podać senny ręcznik?
Nic ci nie będzie.
A teraz rusz kluczyki.
Udało się.
Z pomocą wkurzonej mamy.
Odłóż je z powrotem.
Cześć, stokrotko.
Widziałaś księżyc?
Spójrz tylko.
Doskonale. Zaczynasz łapać.
Zgadza się. Woda.
Zaczynasz łapać.
Tak, ale to senna rzeczywistość.
We śnie wszystko jest możliwe.
No cóż...
Ale gdy nie śpisz, jesteś w fizycznej rzeczywistości.
Wydaje się bardziej realna niż marzenia czy sen,
ale te stany są równie rzeczywiste.
Wraz ze wzrostem umiejętności
te stany zaczną się łączyć.
Będziesz doświadczać elastycznej, płynnej rzeczywistości.
Chyba zaczynam rozumieć.
Gdy wszystko zacznie się łączyć,
podobnie będzie z twoimi umiejętnościami.
Czyli będzie mi łatwiej przesunąć kluczyki w każdym stanie?
Tak, będziesz też umieć przemieszczać się w czasie,
a także pojawiać się w przeszłości,
żeby dokonać zmian, na przykład zapobiec mojemu morderstwu.
Tak.
Użyję moich mocy, żeby ruszyć kluczyki Darrolda
tysiąc razy, a on tak się wkurzy, że nie będzie chciał cię zabić.
Chudych Rąk w to nie mieszaj.
Coś ci pokażę.
- Widziałeś, co zrobiłam? - Tak.
Pojawiają się i znikają.
- Widziałeś moje moce? - Tak.
Czyli nie chcesz mieć z nami nic wspólnego.
Nie przeszkadzało ci to,
- gdy wypisywaliśmy czeki. - Charlie.
- Co to za koleś? - Patrz.
Dlaczego nie możesz mi powiedzieć?
Zawsze robisz przedstawienie.
- Wybacz, że wzięliśmy twoje granty. - Nie.
- Nie mów tak. - Badania, które prowadzimy,
to początek czegoś wielkiego.
- Cudownie. - Nie.
Jeśli przekroczymy próg Amerykańskiej Korporacji Wolności,
a wy wykorzystacie naszą pracę...
Amerykańska Korporacja Wolności czyni świat bardziej bezpiecznym.
Produkujecie broń.
- Broń, która kończy wojny. - Dziękuję za zainteresowanie.
Wybacz,
ale te badania są nasze.
Weź to, co zrobiliśmy do tej pory. Ale dalej...
- To niedopuszczalne. - Stary, oszalałeś?
To koniec.
- Zabieraj splamioną krwią forsę i spadaj. - Farnaz...
Niestety, tak to się nie skończy.
To koleś, który mnie zabił.
Charlie Vanderhorn.
Myślisz, że zepchnął cię z drogi, żeby zdobyć badania?
Tak przypuszczam.
Gdybym mógł, wróciłbym, żeby się upewnić.
Dlatego potrzebuję ciebie.
Musisz sprawić, żebym nie grała cały czas w tę grę.
Chodzi o twoje emocje,
musisz je przeżywać, ale nie dać się im złapać.
Jak z tymi kluczykami.
Próbować, ale nie próbować próbować.
Jak mam to zrobić?
Oddychaj głęboko i bądź jak niebo.
Niech uczucia przemijają jak pogoda.
Już nie chcę, tato.
To te wszystkie chwile, gdy przeżywałaś silne uczucia,
ale ból był zbyt trudny do przejścia,
więc spychałaś go do piwnicy umysłu, podświadomości.
Znajdują się tam uczucia, których nawet nie pamiętasz.
To ja z twoją mamą?
Spotkałam Geraldine?
Tak.
Nawet uczucia twoich krewnych,
moje czy Geraldine.
Wszystkie te strumienie życiowego cierpienia
zgromadzone są w twoim umyśle i ciele.
Nawet te dobre uczucia.
Rower...
Je też musisz odpuścić.
Koniki. Tak, laleczka...
Nie mogą być tobą,
jeśli chcesz być wolna.
A tu o co chodziło?
Co się stało tamtego wieczoru?
Pokłóciliśmy się.
Czasem się kłóciliśmy.
Almo, słuchasz mnie?
- Musisz zażyć tabletki. - Co?
Co to jest?
Leki, które zapisała mi psychiatra?
Grzebałaś w mojej torebce i wykupiłaś mi je?
Możesz mi podziękować.
Ciasteczka.
Oczywiście.
Wyświadczyłam ci przysługę.
To naruszenie dóbr osobistych,
gdy zabierasz mi coś bez pytania.
To leki psychotropowe. Poważna sprawa.
Na stres pourazowy.
Dr June uważa, że mam traumę, pewnie przez takie akcje.
Jasne, obwiniaj mnie.
Ale proszę, weź to lekarstwo.
Idź już, proszę.
Przestałam cię lubić.
I nie ufam ci.
Wiesz, jak to jest nie móc ufać osobie
z własnej rodziny?
Tak.
Oczywiście, że wiem.
Muszę przyszykować kolację.
Dobrze.
Ale weź tabletki.
Kurwa.
Dobra.
Próbuj nie próbować.
Bądź jak niebo.
Cześć, stokrotko.
Widziałaś księżyc?
Ekstra wygląda.
Musimy pogadać.
- Dłużej tego nie zniosę. - Czego?
Tego, jak na mnie patrzysz.
Czyli jak?
Tak jak Becca i Reed na siebie patrzą.
Jakbym była brakującym puzzlem.
Wcale tak nie uważam.
- Czemu mnie obwiniasz? - Bo tak jest.
Dobrze o tym wiesz.
Robisz ze mnie wariatkę, bo nie chcesz tego przyznać.
- Almo... - Czemu nie przyznasz,
że mnie kochasz?
I że jesteśmy dla siebie stworzeni
i że chcesz ze mną spędzić resztę życia?
W porządku.
Kocham cię.
Uważam, że pasujemy do siebie
i że jesteśmy ze sobą szczęśliwi.
Wiem też, że przez resztę życia
nie będę chciał niczego więcej.
Ja nigdy tego nie odwzajemnię.
Powinieneś się wyprowadzić.
Cześć, stokrotko.
Widziałaś księżyc?
Ekstra wygląda.
Idź zobaczyć. Przewietrz się.
Kurwa!